Thursday, March 31, 2011

Nuevo Blog / New Blog

Atualizando: Mi nuevo blog es http://www.gugudada.org/blog. My new blog is http://www.gugudada.org/blog

Monday, July 12, 2010

R.I.P Harvey Pekar

Thursday, May 20, 2010

Psicortos


PSICORTOS presenta:

Remontoir + Jose Antonio + Cashman
Autores jóvenes, animación, disturbios mentales. Esto es lo que puedes esperar de esta pequeña mini-muestra de vídeo. Tres cortos cortos recién salidos del horno que visitan la obsesión, la depresión, la melancolía, el delírio...
Haciendo psicoanalisis a 15 cuadros por segundo, cada cual con su própia técnica, sin dialogos, ni gafas 3D. Tres cortos, tres generos, unidos solamente por la torrente de los estados mentales.

Local: MauMau Underground, calle Fontrodona, 35. Metro Paral·lel, Barcelona.
Dia y hora: Viernes, 21 de mayo. A las 22h.

Remontoir



Inspirado en la canción Lágrimas de Daniel Ramos, es la historia de una bailarina atrapada en una caja musical.
Al darle cuerda es liberada por una figura misteriosa que le da aire para empezar un nuevo viaje.

Título: Remontoir
Autora: Judit Armengol
Género: Animación
Duración: 2'50 min.
Web: http://www.flickr.com/photos/juditam/
Año: 2010

Jose Antonio



Basada en uno de los capítulos del libro "El hombre que confundió a su mujer con un sombrero" del neurólogo Oliver Sacks.
Trata de la vida de 2 gemelos autistas mentalmente muy compenetrados y con extrema fijación por los números primos.

Título: Jose Antonio
Autora: Marta Vilches
Género: Animación
Duración: 4 min.
Web: www.martavilches.blogspot.com
Año: 2010

Cashman



Cuando un ludopata desgraciado apuesta sus ultimas monedas en un anuncio de empleo no sospecha los giros que pueden dar su suerte.
Una revisión lo-fi y expressionista del mito de Midas. Filmado en super 8 con efectos especiales analógicos.

Título: Cashman
Autores: Gustavo Berocan, Mariana Miranda y Tiago Vianna
Género: Ficción (Trash)
Duración: 10 min.
Año: 2010
Web: www.cashmanmovie.com

Organiza: 10001
http://fanzine10001.blogspot.com/

Wednesday, May 19, 2010

PFC - Presents i Futurs Creadors



Acabem d’acabar i tot just comencem a començar. Aquests són els nostres projectes finals de carrera, aquest és el resultat de dos anys d’estudi del CFGS d’Il·lustració de l’escola Massana. Amb ells acabem una etapa, la d’estudiants, i obrim les portes a la propera que vindrà, la professional.

Quan vàrem començar molts de nosaltres responíem que volíem estudiar il·lustració per que ens agradava dibuixar. I no era incert. Però un cop iniciats, el camí ens va descobrir molt més que això. Il·lustrar és dibuixar, però sobretot és saber pensar i saber comunicar.

Aquest va ser un dels principals aprenentatges fets a l’escola. Saber pensar per aportar significat amb les imatges,el nostre llenguatge. Així doncs, ens cal endinsar-nos en el text, la idea, el concepte amb el que hem de treballar. Il·lustrar un concepte vol dir llegir-lo, rellegellir-lo, entendre’l, assumir-lo, mastegar-lo. Una il·lustració pot acompanyar un text, sí, però també pot complementar-lo, pot enriquir-lo, pot fer-hi de contrapunt, i inclús contradir-lo. Això és el que hem après a l’escola, a saber transmetre amb imatges.

La il·lustració és un ofici i ara ens disposem a exercir-lo.

Inauguraciò: 20 maig, 20h.
Centre Cívic Parc-Sandaru C/ Buenaventura Muñoz, 21 (cantonada C/ Nàpols) - Barcelona

Monday, December 21, 2009

Mi Papá Noel. Un cuento de navidad español



Hace siete años un avión me trajo a Madrid por estas fechas. Me acuerdo bien de mis primeros pasos por la ciudad. Me impresionó la alegría de la multitud que atravesaba con sus compras en mano una tarde helada de la plaza del Sol. Pues fue justo allí dónde hay una alta concentración de Cortes Ingleses por kilómetro cuadrado dónde me encontré con mi Papá Noel. Fue un encuentro tumultuado, casi le pisé y él salió corriendo sin que yo supiera bien el porqué.

Antes de que llegaran los reyes yo ya estaba en Barcelona y pude ver que mi Papá Noel trabajaba por todos lados y 365 dias por año. Seguramente conocéis a mi Papá Noel. Es un tipo negro, sin barba y joven. No, no es Obama, ni Tiger Woods, ni Henry, ni Usain Bolt. Aunque es cierto que correr es parte de su trabajo.

Cada día mi Papa Noel estiende una manta en una acera con relojes, gafas, bolsos, cds y dvds pirateados. Sí, mi Papa Noel es enemigo de la indústria fonográfica, pero no le verás jamás debatiendo sobre el cánon digital en la tele. Su acción es más bien callejera. Si hace falta él tira de una cuerda y su manta se vuelve una bolsa dónde puede rápidamente llevar toda su mercancía a un sítio seguro. Sí, mi Papá Noel domina la tecnología.

Cada día mi Papá Noel trae a quien quiera un Louis Vuitton que en la tienda costaría 1500 euros. Con la diferencia que el que trae es una falsificación fabricada por niños chinos que se puede llevar tranquilamente en el metro. Pero mi Papa Noel no lee los blogs de tendencia para saber cómo se debe llevar un bolso Louis Vuitton falsificado. Creo que mi Papa Noel tampoco tiene Facebook, blog, ni Twitter. No estoy seguro de que idioma habla. Castellano lo justo.

Puede que a mi Papá Noel le importe poco el nacimiento de este niño que pregaba el amor entre los hombres. No porque no le guste lo que decía este niño. Pero porque él tiene su próprio niño al que seguir y otro libro la que leer. Y aunque su niño haya seguido los mandamentos del otro niño a Papá Noel le miran cómo si fuera un mal hijo por esto.

Mi Papá Noel no va en trineo, prefiere el Metro dónde puede escapar más rápidamente. Allí se mete entre miradas asustadas de gente poco acostumbrada a ver una veintena de negros reunidos cada uno con su enorme bolsa de plástico en la espalda. Es cómo si mi Papá Noel se llevara todas sus pertenencias en a la espalda desde que sobrevivió la travesía del estrecho de Gibraltar. Es cómo si tuvieran miedo de que dentro de esta bolsa él llevara muchos niños. Que poco a poco cada niño de esto fuera a crecer y conquistar la Península y luego toda Europa. Sí, esto hace que mi Papá Noel sea una estadística y que esté en la boca de los políticos.

No es cierto que mi Papá Noel sea pobre, pues cómo trabaja duro ya tiene un móbil 3G, una camiseta oficial de su equipo y unas bambas Nike verdaderas. Yo cómo él también trabajé en la calle en un invierno frío. Fueron pocos días después de la fría tarde del Corte Inglés. Repartía flyers para un pub irlandés de las Ramblas. Nunca me olvidaré el día en que entregué mi curriculum de periodista para trabajar a tres euros con cincuenta la hora repartiendo flyers para una tienda de ropa italiana. Pero hoy os estoy escribiendo desde mi segundo pero ya obsoleto Machintosh mientras espero que llegue mi iPhone grátis de Telefónica.

En estos siete años yo he cambiado mucho, he enviejecido, encontrado mejor trabajo, hasta cobré el paro, me reí de la crisis hasta que ella vino y me abrazó. Ayer la crisis me regaló un lote de navidad. No tenía jamón. En cambio mi Papá Noel es inmutable, está siempre allí en la acera con su manta. Quizás sea porque mi Papá Noel es el guardián de la transitoriedad.

Creo que por un asunto de denominación de origen mi Papá Noel no tiene los papeles que al final he conseguido. Puede que lleve incluso más tiempo que yo aquí. Pero aún así mi Papá Noel me trae de regalo cada vez que le veo algo muy precioso.

Algo que no se podría comprar ni con mil bolsos de grife. Ni con todas las ganancias de Britney Spears, Madonna y Micheal Jackson juntos. Ni con todas las acciones de cada empresa de las cuales mi Papá Noel vende falsificaciones. Cada vez que le veo a mi Papá Noel él me regala un par de ojos bien abiertos.

Feliz Navidad!

Wednesday, October 28, 2009

Merci, Monsieur Mutarelli


Minha versão de Diomedes, anti-herói de Mutarelli.

Outro dia estava lembrando do começo desse milênio, uma época em que ainda queria ser jornalista. Num dos primeiros e últimos esforços ofereci uma matéria ao Correio Braziliense e por conta disso entrevistei Lourenço Mutarelli. Na época ela lançava o Dobro de Cinco. Lembro que foi bastante difícil fazer a matéria por telefone. Ali começava a ficar claro pra mim que não nasci pra incomodar estranhos com perguntas idiotas. Mas a entrevista acabou virando um diálogo agradável que foi além da pauta da matéria. E ele ficou bastante grato ao ver que na matéria publicada eu não o tratava como o louco atormentado que a imprensa insistia em pintá-lo. Mas tudo o que eu havia feito fora dar ao leitor uma simples pista: personagens e autor podem ser entidades diferentes.

Depois dessa conversa lhe enviei um fanzine. Descobri um ano depois que um certo rato que saía numa das páginas desse fanzine contracenava com Diomedes na sequência do livro: A soma de tudo. Eu já havia abandonado o jornalismo para viver em Barcelona com a certeza de que o mais próximo que iria chegar da profissão seria lendo os livros de Joe Sacco. (Me enganei, porque logo fui trabalhar num jornal como diagramador...) Mas aquela conversa já tinha sido um ponto de inflexão para mim. Ver meu nome na sessão de agradecimentos me deu uma certeza, eu estava no caminho certo. Era aquilo que eu queria fazer. (Ok, continuo querendo...)

Depois disso não voltamos a ter contato e ele terminou a trilogia de quatro livros, ganhou prêmios, teve o quadrinho publicado aqui na Espanha, publicou uma novela, sua novela virou um filme, publicou mais livros, virou escritor, abandonou os quadrinhos, se fez dramaturgo e por último arriscou-se no papel de ator.

É obvio que os quadrinhos foram ficando em segundo plano. O que é triste se temos em conta que ele é o autor brasileiro com mais álbuns publicados, que não faz humor nem publica tirinha na Folha de São Paulo. Lembro da angústia que ele sofria ao tentar viver dos quadrinhos. Hoje descobri essa entrevista onde ele explica o motivo pelo qual nos deixou órfãos, ao mesmo tempo que anuncia contraditoriamente que está trabalhando num
novo quadrinho
. E pelo jeito está contente.

E merece estar. A volta dele aos quadrinhos com certeza se dá em melhores condições econômicas do que Dobro de Cinco que ele desenhou "como se fosse um hobby" por sugestão da editora. Isso quer dizer que o reconhecimento que ele só encontrou fora do mundo dos quadrinhos está servindo para melhorar o mercado que sempre o marginou. Mas ainda que só ele note estes benefícios, já fico feliz. E eu que não recebi um centavo pela matéria que fiz sobre ele (como todas que publiquei) tive uma recompensa muito maior do que um salário: ganhei uma profissão e um caminho a seguir.

Obrigado, Mutarelli.

Monday, October 26, 2009

Guga buga!

It all started here. A primal scream. To rub dirty bloody hands on a wall. Stone, straw, wood, sparkles, smoke. Visceral needs. A flame. Animal instinct. An error or accident. A surprise. Scratch the head without itching. Amazed look. And the discovery that we are allowed to make useless things.



Acá empezó todo. Un grito primal. Frotarse las manos sucias de sangre contra una pared. Piedra, paja, madera, chispas, humo. Necesidades vicerales. Una llama. Instinto animal. Un error o accidente. Una sorpresa. Rascarse la cabeza sin que te pique. Mirada admirada. Y la descubierta de que nos es permitido hacer cosas inútiles.

Aquí va començar tot. Un crit primal. Fregar-se les mans brutes de sang contra una paret. Pedra, palla, fusta, espurnes, fum. Necessitats vicerales. Una flama. Instint animal. Un error o accident. Una sorpresa. Gratar-se el cap sense que et piqui. Mirada admirada. I la descoberta que ens és permès fer coses inútils.

Aqui começou tudo. Um grito primal. Esfregar as mãos sujas de sangue numa parede. Pedra, palha, madeira, chispas, fumaça. Necessidades viscerais. Uma chama. Instinto animal. Um erro ou acidente. Uma surpresa. Coçar a cabeça sem ter comichão. Olhar admirado. E a descoberta de que nos é permitido fazer coisas inúteis.